กู ช่าง กล คน จิง หยิง ทร นง
นับ ถือ อง พะ วิด สะ นุ ยุ้ว เหนือ เศียร
ทั้ง นัก รบ นัก รัก แระ นัก เรียน
จ้าว สัง เวียน กู ช่าง กล คน หลัง คอก

อัน นะ พา ฟ้า กว้าง
กู จะ สร้าง ตำ นาน ให้ มึง เห็น
อัน บุ รุษ สี กลม เทา ที่ เลือด เย็น
มึง จะ เห็น เทค นิค ที่ ยิ่ง ใหญ่
พะ วิด สะ นุ อง นั่ง งาม สะ ง่า
พะ หัด ขวา วาง บน ตัก ดู ยิ่ง ใหญ่
พะ หัด ซ้าย ทรง ถือ เฟือง ดู เกรียง ไกร
ทั้ง กาย ใจ ยัง คง ไว้ ให้ ช่าง กล

ประ กาศ กล้า กู ช่าง กล อัน เกรียง ไกร
ดั่ง หัว ใจ ตัว กู ผู้ ไม่ แพ้
จะ เป็น หนึ่ง ไม่ เป็น สอง รอง จาก ใคร
จะ คง ไว้ รุ่น พี่ ไม่ เสื่อม หาย
จะ รัก ตัว จน ตัว กู ไม่ กลัว ตาย
จะ คง ไว้ เพื่อ ศักดิ์ ศรี ช่าง กล
จะ รัก เพื่อน ส เหมือน หนึ่ง ซึ่ง พี่ น้อง
จะ รัก พ้อง เพื่อน อย่าง เหนียว แน่น
เคา รพ ศักดิ์ รุ่น พี่ ไม่ ผัน แปร
นัก รบ แท้ กู ช่าง กล คน หลัง คอก

ช่าง กล อย่าง เรา ขี้ เมา เรื่อย ไป
เจอ สาว ที่ ไหน ใจ คิด อยาก เเซว
หน้า ตา ยั่ว ยวน กวน ตีน ไม่ เบา
หน้า ตา หล่อ เหลา สาว ๆ เเอบ มอง
โอ้ !เเม่ สาว มี เเฟน ยัง คั๊ฟ
ถ้า ยัง ไม่ มี โปรด มอง ตัว พี่
ช่าง กล ขี้ เมา

ศักดิ์ ศรี ยิ่ง ใหญ่ เหนือ อื่น ใด
สา มัค คี นั้น ไซร้ ดั่ง ภู ผา
พระ วิษ ณุ กรรม พ่อ กู คือ บิ ดา
ขนาน นาม ทั่ว หลา
ข้า คือ ช่าง กล โรง งาน

ภู กัน หัก
ลูก ดิ่ง ท ลาย
เรือ ใบ จม หาย
เฟือง ทอง ครอง เมือง